Migawki

Czy małe okrzemki pomogą w walce z ociepleniem?

Okrzemki to mikroskopijne jednokomórkowe glony znane z pochłaniania gazów cieplarnianych. Ściana komórkowa (zwana skorupką) tych organizmów wysycona jest krzemionką stanowiącą ok. połowy suchej masy komórki, przez co okrzemki opadają na dno morskie, gdzie zalegają w dużych ilościach. Opadając, część dwutlenku węgla z górnych warstw wody zabierają z sobą w głęboką otchłań. Naukowcy poznali właśnie geny i białka regulujące powstawanie “krzemowej skorupki” - donosi “PNAS“.
Read more...
 

Facebook


Warning: include(/home/leiga/ftp/mikrobiolodzy/modules/mod_nurte_fb_likebox.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /home/leiga/ftp/mikrobiolodzy/includes/frontend.html.php on line 367

Warning: include() [function.include]: Failed opening '/home/leiga/ftp/mikrobiolodzy/modules/mod_nurte_fb_likebox.php' for inclusion (include_path='.:/usr/share/pear/') in /home/leiga/ftp/mikrobiolodzy/includes/frontend.html.php on line 367

Statystyka

Members: 243
News: 187
Web Links: 20

Zamów biuletyn


Warning: include(/home/leiga/ftp/mikrobiolodzy/modules/mod_lettermansubscribe.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /home/leiga/ftp/mikrobiolodzy/includes/frontend.html.php on line 367

Warning: include() [function.include]: Failed opening '/home/leiga/ftp/mikrobiolodzy/modules/mod_lettermansubscribe.php' for inclusion (include_path='.:/usr/share/pear/') in /home/leiga/ftp/mikrobiolodzy/includes/frontend.html.php on line 367
powered_by.png, 1 kB
Start
Clostridium tetani i tężec PDF Print E-mail
Written by Karolina Majchrowska   
Friday, 30 April 2010
Article Index
Clostridium tetani i tężec
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6

 

ROZPOZNANIE, LECZENIE, PROFILAKTYKA:

Rozpoznanie choroby jest stosunkowo łatwe i opiera się przede wszystkim na występowaniu charakterystycznych objawów klinicznych, a także wywiadzie wskazującym na uprzednie zranienie z możliwością zanieczyszczenia rany przetrwalnikami laseczek tężca. Ponieważ izolacja bakterii z zakażonych ran jest trudna, dlatego też rzadko stosuje się ją w praktyce.

{jumi [joomla.javascript] }
Każdy rozpoznany przypadek tężca wymaga leczenia w warunkach szpitalnych, na oddziale chorób zakaźnych lub intensywnej opieki medycznej. Na początku bardzo ważne jest szybkie i właściwe opracowanie chirurgiczne i oczyszczenie rany, bowiem usunięcie przetrwalników, obcych ciał i martwych, niedokrwionych tkanek oraz zapewnienie warunków dostępu tlenu ogranicza namnażanie się bakterii, a przez to zapobiega dalszej produkcji i wchłaniania toksyny.
Postępowanie w przypadku osób, które uległy zranieniu uzależnione jest od stanu przeprowadzenia programu szczepienia podstawowego, czasu jaki upłynął od ostatniej dawki szczepienia oraz ryzyka rozwoju tężca. I tak, jeśli od pełnego szczepienia podstawowego lub ostatniej dawki przypominającej upłynęło mniej niż 5 lat, a rana jest nieduża i niezanieczyszczona, a więc cechuje się niskim ryzykiem wystąpienia choroby, nie jest konieczne zastosowanie profilaktyki przeciwtężcowej. W momencie gdy czas ten wynosi 5-10 lat, należy niezależnie od charakteru rany podać jedną dawkę przypominającą anatoksyny (uodpornienie czynne po zranieniu), natomiast jeżeli upłynęło więcej niż 10 lat podanie samej anatoksyny jest wystarczające tylko w przypadku ran o niskim ryzyku.
W przypadkach gdy ryzyko zachorowania jest wysokie, a więc gdy doszło do zranienia u osób wcześniej nieszczepionych, z niepełnym cyklem szczepienia podstawowego, u osób u których brak dokumentacji dotyczącej terminów szczepień, lub też które ostatnią dawkę szczepienia otrzymały ponad 10 lat przed zranieniem konieczne jest podanie nie tylko anatoksyny, ale również swoistych przeciwciał (antytoksyna końska lub ludzka immunoglobulina przeciwtężcowa) unieczynniających krążącą tetanospazminę, a tym samym zabezpieczających organizm przed jej szkodliwym działaniem. Jednocześnie u takich osób należy pamiętać o kontynuowaniu szczepienia podstawowego anatoksyną tężcową (0-1-6 miesiąc). Uodpornianie czynno-bierne stosuje się również w przypadku głębokich, rozległych, zanieczyszczonych glebą, nieprawidłowo zaopatrzonych ran, gdy doszło do utraty dużych ilości krwi, zranieniu towarzyszyło napromieniowanie radioaktywne, a także u osób przyjmujących immunosupresanty, chorych na AIDS, czy będących we wstrząsie.
Z kolei przy niskim ryzyku rozwoju choroby osobom nieszczepionym, bądź z niepewną historią szczepień, oraz u tych, których program szczepienia podstawowego nie został dokończony, należy podać pełen cykl szczepienia podstawowego anatoksyną tężcową w schemacie 0-1-6 miesiąc.

Ponadto, w przypadku ran z dużą ilością martwiczych tkanek, z uszkodzeniem kości i stawów, z obnażaniem chrząstek czy ran kąsanych w walce z drobnoustrojami wskazane jest zastosowanie odpowiedniej antybiotykoterapii – lekiem z wyboru jest metronidazol, chociaż równie dobrze działa benzylopenicylina (alternatywę stanowią klindamycyna, erytromycyna, tetracyklina, wankomycyna).
Korzystny wpływ na regulację napięcia i skurczów mięśni wywiera podawanie środków zwiotczających, poza tym ze względu na możliwość nasilenia prężeń przez nawet niewielkie bodźce słuchowe, wzrokowe, czy dotyk, chory powinien mieć zapewniony bezwzględny spokój i komfort (pielęgnacja w cichym, zacienionym pomieszczeniu).
Ważną rolę odgrywa także odpowiednie odżywienie prowadzone drogą pozajelitową oraz uzupełnianie płynów i jonów. Ponadto ograniczenie stopnia umieralności z powodu tężca możliwe jest dzięki intensywnemu leczeniu podtrzymującemu – wspomaganej wentylacji (niedopuszczenie do wystąpienia niewydolności oddechowej), zapobieganiu niewydolności nerek oraz powikłaniom (zakażenia szpitalne, posocznica, choroba zakrzepowo-zatorowa).

 



Last Updated ( Friday, 20 August 2010 )
 
< Prev   Next >

Reklama

Serwis mikrobiologiczny

Polecamy

Blog o Mikrobach 
 
Polski Serwis Naukowy
 
Wyszukiwarka oraz ranking wiadomości RedTram

© 2016 Serwis Mikrobiologiczny - mikrobiolodzy.pl
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.